Nie żyje wielka gwiazda kina Gina Lollobrigida.

La Lollo, jak była nazywana u szczytu swojej popularności, w latach 70. poświęciła się niemal całkowicie sztuce – fotografii i rzeźbie; pod koniec swojego życia oddała się polityce.

Luigina Lollobrigida urodziła się 4 lipca 1927 r. w Subiaco niedaleko Rzymu. W stolicy Włoch ukończyła liceum artystyczne. W czasie studiów na Akademii Sztuk Pięknych utrzymywała się ze sprzedaży karykatur.

– Nie chciałam być aktorką, nie znałam kina; kochałam rzeźbę i miałam piękny głos – wyznała po latach. W wieku 20 lat wygrała konkurs Miss Włoch, co otworzyło jej drzwi do miasteczka filmowego Cinecittà.

Zadebiutowała małą rolą w filmie „Czarny orzeł” Riccardo Fredy. Kolejne lata przyniosły dziesiątki coraz większych ról filmowych. Zagrała w „Pieskim życiu” Mario Monicellego, dramacie wojennym „Achtung Banditten” Carlo Lizzaniego, „Piękności nocy” Rene Claira, „Rzymiance” Luigiego Zampy, „Fanfan Tulipan” Christiana-Jaque.

Szybko też podbiła Amerykę. Już w latach 50. lokalna prasa pisała, że „Nowy Jork oszalał na punkcie Giny”. Pojawiła się na okładce pisma „Time”, została z honorami przyjęta w Białym Domu przez prezydenta Dwighta Eisenhowera.

W latach 70. Lollobrigida została reporterką. Jako dziennikarka i fotograf odwiedziła wiele krajów. Do historii przeszedł jej film dokumentalny, który przygotowała, goszcząc kilkanaście dni u Fidela Castro na Kubie. Relacja z tej wizyty ukazała się na łamach tygodnika „Time”.

Wśród jej twórczości znalazło się też zaprojektowanie znaczka pocztowego dla Republiki San Marino z portretem Matki Teresy z Kalkuty. Znaczek, wydany w 1996 r., pobił rekordy sprzedaży, a dochód z niej artystka przekazała na działalność charytatywną zakonnicy. Kilka lat później Republika San Marino wyemitowała cztery znaczki dedykowane aktorce i jej sztuce.

W 1999 r. bez powodzenia ubiegała się o mandat w Parlamencie Europejskim.