Problem wykracza poza samą dostępność wody. Dla palestyńskich społeczności, szczególnie tych utrzymujących się z rolnictwa i hodowli, kontrola nad studniami, źródłami czy siecią wodociągową bezpośrednio wpływa na możliwość dalszego funkcjonowania na danym terenie.
Według informacji przytaczanych przez ONZ ekspansji izraelskich osiedli towarzyszą przypadki przemocy wobec Palestyńczyków, niszczenia ich własności oraz infrastruktury. Organizacja wskazuje, że presja wywierana na lokalne społeczności może prowadzić do opuszczania przez nie dotychczasowych miejsc zamieszkania i gospodarstw.
W tym kontekście szczególnego znaczenia nabierają właśnie zasoby wodne. Ograniczenie dostępu do nich może oznaczać problemy nie tylko z codziennym zaopatrzeniem mieszkańców, lecz również z nawadnianiem upraw i utrzymaniem zwierząt. W regionie, w którym dostępność wody jest ograniczona, jej kontrolowanie staje się więc również narzędziem wpływu na sposób wykorzystania ziemi.
Według przytoczonych szacunków izraelscy okupanci przejęli dotychczas kontrolę nad obszarami odpowiadającymi co najmniej 14 proc. powierzchni Zachodniego Brzegu.
Ekspansja osadnicza ma przy tym zarówno wymiar polityczny, jak i ideologiczny. Część osadników posługuje się biblijnymi nazwami Judea i Samaria oraz uznaje te tereny za historyczną i religijną część żydowskiej ojczyzny. Palestyńczycy postrzegają natomiast Zachodni Brzeg jako zasadniczą część terytorium przyszłego niepodległego państwa.
Status izraelskich osiedli pozostaje jednym z najpoważniejszych punktów spornych konfliktu. Większość społeczności międzynarodowej uznaje osadnictwo na okupowanym Zachodnim Brzegu za sprzeczne z prawem międzynarodowym. Izrael kwestionuje część takich interpretacji i odwołuje się m.in. do historycznych oraz prawnych argumentów dotyczących statusu tego obszaru.
