Szczury, pluskwy i brak właściwej opieki medycznej. Skandaliczne warunki w poznańskim Areszcie Śledczym

Beata Jackowiak, mediator sądowy, reprezentująca Biuro Społecznego Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Kancelarię Sprawiedliwości Społecznej od lat walczy o prawa osadzonych. Do jej kancelarii trafia tygodniowo kilkanaście zawiadomień i próśb o interwencję od przebywających w Areszcie Śledczym w Poznaniu. Drugie tyle sprawy to skargi byłych osadzonych, którzy chcą dochodzić zadośćuczynienia w związku z krzywdami, jakich doznali w poznańskim areszcie. Większość zawiadomień dotyczy panujących tam warunków sanitarnych, braku właściwej opieki medycznej, zawodowego wyzysku i nadużyć, jakich dopuszczają się funkcjonariusze Służby Więziennej w Poznaniu. Kancelaria Beaty Jackowiak prowadzi kilkadziesiąt spraw, będących na różnych etapach proceduralnych, a wniesionych z powództwa osadzonych i ich rodzin przeciwko Aresztowi Śledczemu w Poznaniu.

Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć?

Bardzo łatwo, wystarczy trafić do Aresztu Śledczego mieszczącego się przy ulicy Młyńskiej 1 lub Oddziału Zewnętrznego Aresztu Śledczego przy ulicy Nowosolskiej 37 w Poznaniu. A zwierzęta, wbrew pozorom, nie są wcale takie fantastyczne. To zwyczajne pluskwy i bardzo pospolite gryzonie. – Jeden z osadzonych dostarczył do mojej kancelarii słoik z martwymi pluskwami z Młyńskiej. Niestety zniszczyłam go w obawie przed tym robactwem – mówi, nie kryjąc obrzydzenia, Beata Jackowiak, mediator sądowy. O pladze pluskiew opowiadają wszyscy moi rozmówcy.

– 9 czerwca 2021 r. był moim pierwszym dniem pobytu w Areszcie Śledczym w Poznaniu, do którego trafiłem na czternaście dni. Umieszczono mnie w celi nr 209 w której było już siedmiu więźniów. Wszyscy w straszny sposób pogryzieni przez pluskwy. Byli cali popuchnięci od tych ugryzień. Mnie również pluskwy dopadły. Spędziłem w tej celi osiem dni, z tymi pluskwami, w zaduchu, ponieważ w celi nie było wentylacji i w straszmy smrodzie, który dochodzi z zepsutej toalety. Po ośmiu dniach przeniesiono mnie do celi nr 251. Była to forma przekupstwa, żebym nie składał skargi. Cela była większa, ale niestety pluskwy też tam były. Dwóch osadzonych, którzy razem ze mną tam przebywali, dostało zapalenia skóry od pogryzień. Jeden z nich (nazwisko znane Redakcji) miał ukąszenia na całym ciele, drugi (nazwisko znane Redakcji) był tak spuchnięty od ugryzień, że nie było widać jego oczu. Zabrano go do lekarza dopiero wtedy, gdy już nic nie widział z powodu opuchlizny. Zrobiono mu dwa zastrzyki w niedzielę, ale już następnego dnia, w poniedziałek, odmówiono pomocy, co skutkowało ponownym narostem opuchlizny, potwornym bólem i dyskomfortem. Pomimo wielu zgłoszeń nikt ze SW nic z tym nie robił. Dyrektor jednostki doskonale o tym wiedział, ale nie reagował, dając wręcz przyzwolenie na takie traktowanie osadzonych. Śmiał się tylko i przerzucał nas z celi do celi – opowiada Jacek Piotr Woźniak, dla którego 15 dni pobytu (przetrzymywano go bezprawnie o jeden dzień dłużej niż wskazywał wyrok) w poznańskim areszcie było niezwykle traumatycznym przeżyciem.

Skąd taka plaga pluskiew? Zdaniem osadzonych pluskwy są wszędzie – Gnieżdżą się w ramach łóżek, w materacach, które na Młyńskiej są w skandalicznym wręcz stanie, w rozdawanych butach do pracy – mówi były osadzony (nazwisko znane Redakcji).

Pluskwy to nie jedyni lokatorzy poznańskiego Aresztu. – Po kuchni biegają szczury wielkości kotów, podgryzają warzywa, które potem podawane są osadzonym, te warzywa, a nie szczury. Kratki tam jakieś zakładają, żeby szczury na zewnątrz nie wychodziły i tych warzyw nie zjadały. No i to w zasadzie wszystko. Pracowałem w kuchni w poznańskim Areszcie Śledczym i widziałem, że szczurów jest tam mnóstwo. Problem w tym, że nikt oficjalnie o tym nie powie, bo każdy jest na jakimś półotworku, albo liczy na jakąś przepustkę, czy inną nagrodówkę od panów oddziałowych. Dlatego nikt nie protestuje, a szczury biegają w najlepsze – mówi były osadzony (nazwisko znane Redakcji).

Pluskwy, gryzonie, smród z niedrożnych toalet, wybijająca w celach kanalizacja, brak wentylacji to tylko początek długiej listy uchybień, o których opowiadają byli osadzeni w poznańskim areszcie.

– Warunki sanitarne panujące w jednostce dostosowane są do Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 listopada 2006 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej – wyjaśnia mjr Jan Kurowski, rzecznik prasowy Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Poznaniu.

Problem w tym, że Rozporządzenia na które powołuje się Rzecznik OISW niestety od lat nie obowiązują. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U. 2003 nr 186 poz. 1820) zostało uchylone 14 sierpnia 2014 r. Od 1 stycznia 2017 r., czyli od ponad czterech lat, obowiązuje Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawie warunków bytowych osób w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U. 2016 poz. 2224). Zaś Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 listopada 2006 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz.U. 2006 nr 213 poz. 1568) zostało uchylone 26 lutego 2011 r. czyli ponad dekadę temu. Obowiązujące dziś w tym zakresie przepisy to Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U. 2020 poz. 1943). Jednym słowem, skrupulatne SW Aresztu Śledczego w Poznaniu, dostosowują warunki sanitarne osadzonych do nieobowiązujących już od wielu lat przepisów. To tyle w kwestii litery prawa.

Medyczne eksperymenty

Zdaniem osadzonych panujące w Areszcie Śledczym w Poznaniu warunki sanitarne to nie jedyne uchybienia Służby Więziennej. To początek długiej listy, której kolejną pozycją jest fatalna, czy wręcz karygodna opieka medyczna. – Choruję na ciężką odmianę astmy, która wymaga podawania leków wyziewnych i sterydów. Tymczasem przez dziesięć dni pobytu w areszcie nie dano mi moich leków w postaci inhalatorów. Moje zdrowie pogarszało się z dnia na dzień. Błagałem o leki. Podano mi je dopiero, gdy mój stan był krytyczny –opowiada Jacek Piotr Woźniak. Nie tylko jemu nie udzielono właściwej opieki medycznej.

– Podczas mojego pobytu w areszcie poznałem ciężko pobitego pięćdziesięcioletniego Pawła, który przyjechał do Poznania 22 czerwca 2021 r. Przywieziono go z jednostki w Rawiczu do której trafił celem odbycia kary zastępczej – piętnastu dni pozbawienia wolności. Powiedział mi, że został pobity przez współwięźniów, na korytarzu, pod swoją celą. Funkcjonariusze tamtejszej SW odeszli, gdy zaczęto go bić, a wrócili dopiero, kiedy więźniowie z nim skończyli. Postanowiono przewieź go do Poznania, celem zatuszowania sprawy. Kiedy przyjechał do aresztu był cały siny, jego klatka piersiowa była zielona, strasznie się dusił. To był skatowany człowiek. Pomimo takiego stanu trafił do celi, na dodatek przydzielono mu górną pryczę i zmuszoną do wejścia na nią. Na Młyńskiej spędził dwie noce, nie udzielono mu pomocy medycznej, pomimo realnego zagrożenia odmą z powodu połamanych i niezabezpieczonych medycznie żeber, strasznie śmierdział, przypuszczam, że z powodu oddania moczu i kału przy pobiciu. Przez te dwie noce na Młyńskiej wył z bólu i charczał. Potem dyrektor podpisał zgodę na jego dalszy transport, aby pozbyć się kłopotu. Nie wiem czy Paweł przeżył – mówi zmartwiony Jacek Piotr Woźniak.

– Świadczenia medyczne zapewniane są osadzonym adekwatnie do potrzeb przez zespół lekarski i pielęgniarski. Badanie wstępne i profilaktyczne są wykonywane terminowo. Wszyscy osadzeni przyjmowani do jednostki mają wykonywane lekarskie badanie wstępne w dniu przyjęcia. Obecnie świadczenia w pozawięziennych placówkach służby zdrowia odbywają się regularnie w trybie planowym lub pilnym w zależności od stanu pacjenta. Pomoc psychologiczna, a także ewentualne wsparcie psychiatryczne, są dostępne dla osadzonych niezmiennie, niezależnie od pandemii – twierdzi mjr Jan Kurowski, rzecznik prasowy OISW w Poznaniu. – Osadzeni mają udzielane świadczenia medyczne po uprzednim zgłoszeniu się do lekarza w wyznaczonym porządku wewnętrznym. Przyjęcia w trybie pilnym realizowane są bez ograniczeń, zaś pacjenci kierowani na konsultacje specjalistyczne przyjmowani są na terenie jednostki lub transportowani do pozawięziennych placówek medycznych (w przypadku braku konkretnego specjalisty w areszcie). Z uwagi na ogłoszony stan pandemii COVID-19, zgodnie z wytycznymi Dyrektora Generalnego SW, w celu minimalizacji kontaktu i szerzenia się zakażenia COVID-19, od kwietnia 2020 r. przyjęcia do lekarza pierwszego kontaktu odbywają się na zasadach niezbędności i pilności. Odstąpiono od grupowych przyjęć określonych harmonogramem zawartym w regulaminie organizacyjnym szpitala i ambulatorium z izbą chorych Aresztu Śledczego w Poznaniu– tłumaczy Kurowski.

– Na początku września zmarł jeden z osadzonych w areszcie przy ulicy Nowosolskiej. Kiedy się o tym dowiedziałam, pomyślałam, że to mimo wszystko szczęście, że mój syn przeżył, po tym, co go tam spotkało – mówi matka byłego więźnia poznańskiego aresztu (nazwisko znane Redakcji). Jej syn stracił w areszcie przytomność i doszło do groźnego wypadku. Powodem utraty przytomności była niewłaściwa opieka medyczna. Mężczyzna przewlekle choruje i musi otrzymywać systematycznie właściwe leki. – Syn trzy tygodnie przebywał w śpiączce, najpierw na neurologii, potem na oddziale OIOM. Jestem silną kobietą, ale kiedy go zobaczyłam podłączonego do aparatury, zaintubowanego, to coś we mnie pękło. Ból matki jest nie do opisania – opowiada drżącym głosem kobieta.

Do wypadku doszło dwa dni przed zakończeniem odsiadki syna. Dlaczego? – Głównie z powodu fatalnej opieki medycznej. Jeśli osadzony w areszcie jest osobą cierpiącą na przewlekłą chorobę, to powinno mu się zapewnić leki i opiekę medyczną. Syn wielokrotnie opowiadał o nieprawidłowościach, jakich się tam dopuszczano. Podawano mu leki o właściwych porach, ale w przypadku jego choroby, ważny jest także czas spożycia posiłku, który powinien wynosić od 20 do 30 minut od momentu zażycia leków. W poznańskim areszcie dostawał posiłek dopiero po godzinie, czasem po półtorej, a zdarzało się, że nawet i po dwóch godzinach. To dlatego zasłabł, a potem upadł tak nieszczęśliwie. Syn nic nie pamięta z chwili wypadku. Od światka tego zdarzenia, innego osadzonego, wiem, że pielęgniarz podał mu wtedy jakiś zastrzyk, nikt nie wie przeciwko czemu. Syn przeleżał trzy tygodnie w śpiączce, to cud, że w ogóle się wybudził. Miesiąc pobytu w szpitalu, długie tygodnie rehabilitacji. W tej chwili syn ma częściowy zanik pamięci, krwiak wielkości kurzego jajka i ciało obce w głowie – nikt nie wie, jak to się tam znalazło. Przyznano mu grupę inwalidzką na dwa lata, jednym słowem zrobiono z niego kalekę – podsumowuje matka byłego osadzonego (nazwisko znane Redakcji). – Na domiar złego nie chcą nam wydać dokumentacji medycznej i protokołu z wypadku. Dyrekcja aresztu zastawia się przepisami, które rzekomo zabraniają przesyłać dokumentacji. Twierdzą, że można ją odebrać tylko osobiście. Jak mój syn, w takim stanie, w jakim się teraz znajduje, ma jechać 50 km do Poznania? I czy możemy mieć pewność, że nie będą na niego wywierane naciski, żeby sprawy nie oddawał do sądu? – zastanawia się matka pokrzywdzonego ekswięźnia.

Poziom opieki medycznej panującej w jednostkach aresztu potwierdza mediator Beata Jackowiak.– Opieka medyczna jest katastrofalna! Przykładowo, psychologiem w Oddziale Zewnętrznym przy ulicy Nowosolskiej w Poznaniu była funkcjonariuszka SW, która każdego kierowała na leczenie odwykowe, oczywiście finansowane ze środków UE, a jeśli chodzi o prawdziwą pomoc psychologiczną, to polegała ona na tym, że podawano osadzonemu tak silne leki, że miał halucynacje! Kolejna sprawa to leki – tutaj rzecz jest w sumie prosta, albo podawane są zamienniki, dostarczane w porozumieniu z firmami farmaceutycznymi, albo leki nie podawano są wcale. Jeśli osadzony przychodzi z własnymi lekami to są mu one zabierane i wydaje się wspomniane zamienniki, a przecież leki na takie schorzenia, jak na przykład depresja, schizofrenia czy nadciśnienie wybiera się, czasem po miesiącach obserwacji pacjenta, dobierając je do danego organizmu. Tymczasem w areszcie w Poznaniu wybór leków zależy od współpracującej z jednostką firmy farmaceutycznej. Taka bezpardonowa zamiana kończy się wielu przypadkach tragicznie. W maju tego roku doszło na Nowosolskiej do bardzo poważnego wypadku z udziałem cukrzyka. Nie wiadomo kiedy i czy w ogóle chłopak powróci do zdrowia, ponieważ jego mózg został bardzo mocno uszkodzony. Dlaczego do tego doszło? Ponieważ tamtejszy pielęgniarz, nota bene bliski krewny dyrektora aresztu, wymyślił sobie własną metodę dawkowania leków cukrzykom. Różnica czasu pomiędzy wydaniem leków, a podaniem posiłku sięga, według praktykowanej przez tego pielęgniarza metody, nawet dwóch godzin. W efekcie u wielu więźniów dochodziło do spadku poziomu cukru. W opisywanym przypadku, osadzony właśnie przez to stracił przytomność, upadł ze schodów, doznał poważnego uszkodzenia mózgu i stracił pamięć. W innym przypadku, tego typu zaniedbania doprowadziły nawet do zgonu osadzonego. Tę ostatnią sprawę bada aktualnie prokuratura – informuje Beata Jackowiak.

Naczelnikowskie koronaparty

Pandemia jeszcze bardziej ujawniła problemy, z jakimi zmagają się opisywane jednostki. – Z informacji, jakie przekazali mi osadzeni, wynika, że każdy zgłaszający podejrzenie COVID-19, a przebywający w oddziale przy Nowosolskiej był degradowany i jako, stwarzający zagrożenie dla jednostki, wywożony na drugi koniec Polski, rzecz jasna w trakcie choroby, stwarzając zagrożenie dla innych osadzonych. Ilość zachorowań była tuszowana, a chorymi nikt się tam nie zajmował. Ujawniłam to w marcu tego roku i po mojej medialnej interwencji uratowano życie czterem osadzonym w Oddziale Zewnętrznym przy Nowosolskiej, przewożąc ich szpitala mieszczącego się w Areszcie Śledczym przy ulicy Młyńskiej i poddając leczeniu – informuje Beata Jackowiak. – To nie wszystko. Dotarły do mnie informacje od osadzonych, którzy twierdzili, że dyrektor Aresztu Śledczego w Poznaniu, kpt. Łuksza Piotrowski, urządził im koronaparty. Miałam także telefon z informacją, że kierownik penitencjarny aresztu przy ul. Nowosolskiej groził skazanym, którzy są na P3 (jest to grupa osadzonych mająca największą swobodę czyli najwięcej przywilejów), że ich zdegraduje za przekazywanie informacji na zewnątrz dotyczących sytuacji związanych z przebiegiem pandemii w areszcie – mówi Beata Jackowiak.

Tymczasem Rzecznik Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Poznaniu przekazuje informacje o tym, że poznański areszt poradził sobie z szalejącą pandemią wręcz wzorcowo.

–W 2020 r. zespół opracował procedury związane z pandemią COVID-19, które zostały wdrożone do realizacji oraz przedstawiał kierownictwu działu służby zdrowia rekomendacje epidemiologiczne w zakresie profilaktyki COVID-19, które usprawniały pracę i przyczyniały się do podniesienia poziomu bezpieczeństwa osadzonych i kadry jednostki. Zarządzeniem dyrektora aresztu wszyscy na terenie jednostki poruszają się i kontaktują z osadzonymi, jak i między sobą wyłącznie w maseczkach ochronnych. Sposoby używania środków ochrony osobistej i przestrzeganie zasad reżimu sanitarnego oraz dystansu społecznego są stale monitorowane i kontrolowane przez kierowników działów i kierownictwo jednostki. Wszystkim osadzonym wydano maseczki ochronne, są oni zobowiązani do poruszania się w nich po opuszczeniu celi. Prowadzony jest pomiar temperatury ciała u osób ubiegających się o wejście na teren jednostki. Dotyczy to także osób doprowadzanych i konwojowanych oraz funkcjonariuszy realizujących konwój lub doprowadzenie. Na terenie jednostki można poruszać się wyłącznie w masce ochronnej. W ciągach komunikacyjnych dostępny jest także przez cały czas płyn do dezynfekcji rąk. Doświadczenie zdobyte podczas poprzednich fal epidemii pozwala z dużym spokojem i przygotowaniem przejść czwartą falę. Jesteśmy przygotowani na rozwój sytuacji. Skala pandemii oraz jej skutki w sposób istotny przyczyniły się do zwiększenia świadomości związanej z ryzykiem nieprzestrzegania zasad sanitarnych – deklaruje mjr Jan Kurowski.

Beata Jackowiak ma nieco inne informacje – Mówienie, że skazani mieli zapewnione odpowiednie warunki sanitarne jest wierutnym kłamstwem. Nie było dla nich, ani maseczek, ani płynów dezynfekujących. Maseczki skazani muszą sobie sami kupować i to za podwójną cenę, a jeśli ich nie stać, to nie mają prawa do widzenia z rodziną. W areszcie brak jest także płynów do dezynfekcji, ponieważ, cytując słowa ppłk Tomasza Balanta zawiadującego Oddziałem Zewnętrznym Aresztu przy ulicy Nowosolskiej, „skazani wypiją”. COVID-9 stał się wspaniały narzędziem do zaostrzenia rygoru i dręczenia osadzonych. Do skazanych nie dopuszczani byli ich pełnomocnicy, bo to przecież stwarzało zagrożenie. COVID-19 wykorzystano nawet do tego, by zabronić możliwości zakupu jedzenia w kantynach, na przykład porządnego ciepłego posiłku, a to już jest dręczenie skazanych że szczególnym okrucieństwem, bo przez nałożenie takich restrykcji mają dostęp tylko do jedzenia przetworzonego chemicznie – twierdzi Beata Jackowiak.

Jak żyć, Panie Kierowniku, jak żyć?

Sygnały o tym, że coś złego dzieje się w poznańskim areszcie docierały do kancelarii Beaty Jackowiak od 2018 r. – Od początku 2020 r. zaobserwowałam duże nasilenie tych informacji. W czasie ostatniego roku dramatycznie wzrosła liczba listów, telefonów, błagań o pomoc. W czasie pandemii więźniowie zostali pozostawieni sami sobie. Nie ma dnia, żeby nie wpłynął do mnie list, lub nie dotarł inny sygnał od osadzonych, czy ich rodzin, którzy się niepokoją o swoich najbliższych. Analizując te zgłoszenia dochodzę do wniosku, że poznański areszt, jest chyba jedną jednostką w Polsce, która funkcjonuje w oparciu o własne zasady i przepisy, które nijak mają się do obowiązującego prawa. To co najbardziej uderza, to fakt, że skazany, osadzony w areszcie w Poznaniu, nie może sobie samodzielnie wybrać sobie pełnomocnika, bowiem to dyrektor aresztu decyduje, kto będzie go reprezentował. Dostaję wiele zgłoszeń podejrzewających korupcję w tym zakresie. Dysponuję mailami, jak również innymi dokumentami, które wprost na to wskazują, a reakcja dyrekcji aresztu tylko utwierdza mnie w tym przekonaniu. Otrzymałam na przykład pismo od wspomnianego dyrektora, że nie mogę reprezentować jednego z osadzonych, ponieważ trwa pandemia i do aresztu są wpuszczani tylko adwokaci. Wnioskuję, że jestem jakimś zagrożeniem. Tym bardziej, że były już stosowane wobec mojej osoby pewne formy zastraszania. Któregoś dnia dyrektor Piotrowski zapytał mnie wprost, czy nie boję się chodzi po ulicy. Na moje pytanie dlaczego, odpowiedział, że przecież ktoś mnie może „odszczelić”, że pozwolę sobie zacytować. W oddziale na Nowosolskiej doszło do sytuacji, że osadzonym, którzy próbowali się ze mną skontaktować grożono karą w postaci pobytu w tzw. sieczkarniku, czyli dźwiękoszczelnym pomieszczeniu, w którym nie ma kamer i w którym można zrobić z osadzonym, co tylko się zechce– zdradza Beata Jackowiak.

– Nieludzkie traktowanie osadzonych w Areszcie Śledczym w Poznaniu, którego byłem świadkiem jest niedopuszczalne i w moim odczuciu stanowi przestępstwo. Winni tego stanu rzeczy są: dyrektor aresztu, który na takie traktowanie pozwalał i dyrektor ambulatorium, która zakazała leczenia skazanych. Tych pogryzionych przez pluskwy i tego pobitego człowieka, którego opisywałem. Oni powinni ponieść karę! Przecież to, co robią to nic innego, jak tortury stosowane wobec więźniów. To wstyd dla całej Służby Więziennej, która przecież nosi mundury Wojska Polskiego– mówi, nie kryjąc oburzenia, Jacek Piotr Woźniak.

–Nie mogę zrozumieć dlaczego nikt nie weryfikuje pracy tych ludzi. Dlaczego, pomimo wielu skarg i zawiadomień o nieprawidłowościach, kadra aresztu nie została wymieniona, a ludzie, dopuszczających się tak poważanych nadużyć, nadal pełnią swoje funkcje? Dlaczego nikt się im się nie przygląda, nie ukarze, nie wyciągnie konsekwencji? – pyta matka byłego osadzonego w Areszcie Śledczym w Poznaniu, który podczas odbywania kary, w wyniku nieprawidłowej opieki medycznej w jednostce, został inwalidą.

Jaka jest prawda o warunkach panującym w poznańskim Areszcie Śledczym? Trudno to obiektywnie stwierdzić, gdy mamy do czynienia ze „słowem przeciwko słowu”. Martwe pluskwy dostarczone mediator Beacie Jackowiak niestety zostały zutylizowane, dokumentacji fotograficznej czy filmowej brak. Przedstawione przez Rzecznika Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Poznaniu warunki panujące w poznańskim Areszcie Śledczym wydają się wręcz wzorcowe, choć Rozporządzenia, które służą za prawny wyznacznik tego wzorca, od lat już nie obowiązują. Sytuacje, opisywane przez podopiecznych Beaty Jackowiak, wręcz tragiczne, łamiące Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej i Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, wymieniając tylko kilka istotnych dokumentów. Kto kłamie, a kto mówi prawdę? Jeśli jednak na Młyńskiej i Nowosolskiej jest tak wzorcowo, jak przedstawia to Rzecznik poznańskiego OISW, to zastanawia jeden fakt, dlaczego kancelaria Beaty Jackowiak, prowadzi aktualnie kilkadziesiąt spraw, na różnych etapach proceduralnych, wniesionych z powództwa osadzonych i ich rodzin przeciwko Aresztowi Śledczemu w Poznaniu, a związanych z panującym tam warunkami oraz traktowaniem więźniów?