Trwa walka o Teatr Kamienica. „Ten teatr to nasze życie”

Skomplikowany status prawny

15 lat temu Emilian Kamiński wraz z żoną – Justyną Sieńczyłło – stworzyli swój wymarzony teatr. – Emilian włożył w to miejsce masę pracy i pieniędzy. Zrobił z tego coś, co stało się łakomym kąskiem – mówi Danuta Chojnacka, mieszkanka kamienicy.

Sześć lat od rozpoczęcia działalności zaczęli walkę o dalszy los teatru. – To jest problem, który jest dobrze znany mieszkańcom Warszawy. Dotyczy on przejmowania nieruchomości i niestety dotknął też nas. Jesteśmy bardzo popularnym teatrem, lubianym przez ludzi. Nie narzekamy na brak widzów. Jednak po prostu się boimy – dodaje Natalia Kamińska, córka Emiliana Kamińskiego.

Status prawny kamienicy przy alei „Solidarności” jest skomplikowany. Lokale należą do różnych właścicieli. Blisko połowa mieszkań jest pusta, a miasto ma prawie 65 proc. udziałów w całej nieruchomości.

– Wynajmujemy ten lokal zarówno od miasta, jak i od wspólnoty mieszkaniowej. Czyli wspólnota może zadecydować o naszym dalszym niefunkcjonowaniu i tak samo miasto. Tylko różnica jest taka, że wspólnota kontroluje główną część teatru – podkreśla Kajetan Kamiński, syn założycieli teatru.

Jakie plany wobec Teatru Kamienica ma urząd miasta? – Zarząd dzielnicy Śródmieście przedłużył umowę najmu dla Teatru Kamienica na kolejne 10 lat, aby umożliwić mu funkcjonowanie w tej przestrzeni – zapewnia Katarzyna Wiejowska z Urzędu Miasta st. Warszawy, dzielnica Śródmieście.

„To nie tylko teatr, to nasze życie”

Teatr Kamienica od lat prowadzi nie tylko działalność artystyczną, ale też charytatywną i edukacyjną dla dzieci, osób z niepełnosprawnościami i w kryzysie bezdomności. – Ten teatr to jest moje życie. I życie aktorów, nasze serca, myśli. Tu są ludzie, którzy pracują, plus sąsiedzi, plus życie mojego męża, który zrobił najbardziej warszawski teatr, który służy temu miastu, a który nie ma żadnych subwencji stałych. Od zawsze. Żadnych – podkreśla Justyna Sieńczyłło, aktorka i właścicielka Teatru Kamienica.

Na strychu kamienicy, na każdych drzwiach jest napis z inną nazwą spółki. Właścicielem lokali jest pan Adrian, który w jeszcze kilku innych lokalizacjach w centrum Warszawy prowadzi swoje biznesy.

– Pan Adrian poprzez umowę ze wspólnotą mieszkaniową pozyskał poddasze, które miał remontować. Generalnie nie wykonywał żadnego remontu – podkreśla Mieczysław Kopacz, ekspert ds. bezpieczeństwa. I dodaje: – Zrobił pracę powiedzmy na papierze, wydzielił odpowiednią ilość lokali i dzięki temu stał się właścicielem przeważającej ilości głosów w tejże wspólnocie. I w związku z tym mógł narzucać pewną narrację prawną, która ewidentnie zmierzała w kierunku zablokowania działań teatru.

– Lokale, które nie istnieją i nigdy nie istniały, zostały wpisane do ksiąg wieczystych, więc pan X popełnił przestępstwo. A niestety sprowadził go nam pan Y, zarządca wspólnoty, który nas sprzedał. On go sprowadził, przedstawili to jako cudowną wizję. Ludzie byli zachwyceni, że windy będą i tak dalej. Oczywiście nic z tego nie wyszło – opowiada Danuta Chojnacka, mieszkanka kamienicy.

Właściciel ponad tysiąca metrów poddasza w kamienicy przy alei „Solidarności” nie znalazł czasu na rozmowę. Drogą mailową zastrzegł anonimowość i zaprzeczył wszystkim zarzutom. Napisał, że działa zgodnie z prawem, a żaden sąd do chwili obecnej nie stwierdził prawomocnie naruszenia prawa przy nabywaniu lokali. Twierdzi, że jego inwestycje blokuje strona przeciwna, opinia publiczna wprowadzana jest w błąd, a piwnicami, w których jest teatr, ani on, ani żadna z jego spółek nie są zainteresowani.

– Doszło do szeregu nieprawidłowości, które de facto naraziły tę wspólnotę na straty w wysokości ponad 3 milionów złotych. Kierowaliśmy w lutym 2021 roku akt oskarżenia w tej sprawie przeciwko dwóm osobom. Jeden to członek zarządu wspólnoty, a drugi przedstawiciel przedsiębiorców, którzy mieli dokonać remontu tej kamienicy, w zamian za wykonanie adaptacji poddasza, które mieli następnie uzyskać na własność – mówi Szymon Banna z Prokuratury Okręgowej w Warszawie.

Kim jest inwestor?

– Zaczął wcześniej jako 24-latek, używając powiązań swego ojca, który był dyrektorem Biura Gospodarki Nieruchomościami w magistracie w Toruniu. W gronie jego towarzyszy biznesowych, można odnaleźć młodych ludzi, założycieli nowego harcerstwa, ale również ludzi ze służb – mówi prywatny detektyw. I dodaje: – Widać tutaj styk biznesu, polityki, wpływów opartych na relacjach z kościołem.

– Jeżeli ktoś niedoświadczony chciałby prześwietlić działalność biznesową tej osoby, nie byłby w stanie tego zrobić. W grę wchodzi ogromna liczba spółek, ponad 270 – mówi prywatny detektyw.

– Jego działalność jest bardziej skomplikowana niż międzynarodowych koncernów, niż ludzi obracających milionami i miliardami. Nie wiem czemu to służy, może kiedyś warto by się było temu przyjrzeć – dodaje Mieczysław Kopacz, ekspert ds. bezpieczeństwa.

Justyna Sieńczyłło zapowiada dalszą walkę o teatr założony przez męża. – To jest serce Warszawy. Co mamy zrobić? Jak odpuścić takie miejsce jakimś ludziom, którzy robią kolejne biznesy i kasę? To jest warte dużo więcej niż pieniądze. Nie każdy to zrozumie, ale wiem, że ja tego miejsca nie odpuszczę dla widzów. Emilian zawsze mówił: widz jest najważniejszy – przekonuje Sieńczyłło.