Sandra żyje z cierpiącą na zbieractwo matką. “Wszędzie jest brud i robactwo. Nie pozwala sprzątnąć”

(materiał reporterów programu “Uwaga”)

„Nazywam się Sandra i mam 23 lata. Mieszkam pod jednym dachem z bratem, ojcem oraz matką, która cierpi na zbieractwo. W mieszkaniu panuje totalny nieporządek, pojawia się robactwo. Każdy dzień to dla mnie ciągły stres. Awantury są na porządku dziennym. W szczególności, gdy ktoś próbuje uprzątnąć mieszkanie”, list o takiej treści trafił na skrzynkę Uwagi!

Sandra miała 12 lat, gdy razem z dwoma braćmi trafiła do domu dziecka. Powodem były zaniedbania rodziców. W rodzinnym domu panował bałagan, a miedzy matką a ojcem dochodziło do awantur.

Z relacji Sandry wynika, że czuła się źle traktowana w szkole.

Choć problemu z alkoholem w domu nie było, to były inne.

Poszkodowany czuje się także brat 23-latki.

Starszy brat Sandry obecnie pracuje i wynajmuje mieszkanie. Do niedawna studiował, ale trudna przeszłość sprawiła, że rzucił studia, bo musiał walczyć z uzależnieniami.

– Na studia zawsze można wrócić, ale na tę chwilę nie jestem gotowy. Czuję jakbym cały czas stał w miejscu. Chciałbym więcej od życia. Nie chcę skończyć tak jak moi rodzice – tłumaczy.

Rodzice mimo umieszczenia dzieci w domu dziecka nie byli w stanie ich odzyskać. Głównym powodem były problemy psychiczne matki.

– Ona zbiera niepotrzebne rzeczy. Głównie ubrania, zabawki, słoiki, butelki, kartony, nawet papierki po batonikach. Cokolwiek bym wymieniła to na pewno znajdzie się u nas w domu – mówi Sandra. I zaznacza: – Kiedy ktoś próbuje uświadomić ją, że jest chora zaczyna się awantura.

Sandra także w naszej obecności próbowała rozmawiać z matką.

– Ja tym handluje na rynku, to są moje pieniądze – stwierdziła matka 23-latki.

– A puszki? – wskazała Sandra.

– Puszki są na sprzedaż i się nie wtrącaj. Najlepiej się wyprowadź.

– A opakowania po jogurtach?

– To są moje surowce, zaraz wezwę policję i się skończy – skwitowała matka 23-latki.

Mieszkanie, o którym mowa, położone jest w centrum Gdańska. Są w nim trzy pokoje, kuchnia i łazienka. Po opuszczeniu domu dziecka Sandra i Radosław krótko przebywali w lokalach dla dorosłych wychowanków domów dziecka. Jednak po ich opuszczeniu nie mieli gdzie się podziać i tak trafili do rodziców.

Dwa lata temu podczas sprzątania mieszkania doszło do awantury i po interwencji policji matka trafiła do szpitala psychiatrycznego.

Z jej relacji wynika, że wkrótce wszystko wróciło do pierwotnego stanu.

– Mama wróciła. Byłam w tracie robienia prac na zaliczenie, na studia, jak zaczęła mnie prześladować. Pytać, gdzie są jej rzeczy, gdzie jest to czy tamto. Na przykład, gdzie jest jakaś łyżeczka – mówi Sandra. I dodaje: – Teraz praktycznie nie opuszczam swojego kąta. Zakładam słuchawki na uszy, by nie słyszeć tego, co się dzieje w tle. Ale ona potrafi przychodzić, co pięć minut. Czuję się osaczona.

Sandra może pracować tylko dorywczo, bo uczy się grafiki komputerowej na studiach dziennych. Naukę finansuje urząd miasta. Dziewczyna marzy, by robić i sprzedawać biżuterię z żywicy epoksydowej. Ten rodzaj materiału wymaga jednak wyjątkowej czystości.

– Mam w planach zalewać różne rzeczy w żywicy, ale póki co to mogę sobie tylko marzyć. Nie mam możliwości tego robienia, bo potrzebne są odpowiednie warunki. Rzeczy muszą odstać 24 godziny, żeby się utwardziły – tłumaczy.

Na wniosek Sandry, sąd rodzinny wydał postanowienie o przymusowym leczeniu matki. Jednak samo postanowienie okazało się niewystarczające, by doprowadzić chorą do szpitala.

– Zbieractwo można leczyć – przekonuje psychoterapeutka Marika Malicka. I dodaje: – Żeby taką osobę w ogóle zmotywować do podjęcia leczenia, potrzebny jest bardzo duży wysiłek, ponieważ osoba posiadająca takie zaburzenie, nie jest jego świadoma.

Aby rozpocząć leczenie matki, Sandra musi złożyć w sądzie nowy wniosek, tym razem o przymusowe doprowadzenie kobiety do szpitala. Kolejne sprawy przytłaczają dziewczynę i sama wymaga podjęcia terapii.

– Próbowałam praktycznie wszystkiego, żeby pomóc sobie i pomóc tej rodzinie. Ale mam tylko 23 lata i dlaczego mam cały ciężar tej rodziny dźwigać na swoich barkach? – dodaje.

Sandra już czwarty raz stara się o mieszkanie zasobów miasta Gdańska. Dotychczas jej sytuacja nie była dla urzędników wystarczająco trudna, by otrzymać miejskie lokum.

– Ostatni mój wniosek o mieszkanie był bardzo gruby. Stos dokumentów. I takie dokumenty muszę składać co roku – mówi Sandra.

– Chciałabym skończyć studia, chciałabym pójść dalej, żeby się odnaleźć. Po prostu żyć – kwituje Sandra.