Komisja Europejska zgodziła się na transakcję dopiero po tym, jak Paramount zobowiązał się do zakończenia ważnej współpracy dystrybucyjnej z Universal Pictures na terenie Europy. Umowa ma zostać rozwiązana w ciągu 13 miesięcy, a przez kolejnych 10 lat Paramount nie będzie mógł zawierać podobnych partnerstw. Regulatorzy obawiali się, że wspólna dystrybucja dałaby połączonemu gigantowi zbyt dużą władzę nad kinowym rynkiem.
Europejskie "tak" to jednak dopiero połowa sukcesu. W Stanach Zjednoczonych sprawa wygląda znacznie bardziej skomplikowanie. Choć Departament Sprawiedliwości USA w czerwcu wyraził poparcie dla fuzji, koalicja 12 stanów złożyła pozew, domagając się jej zablokowania. Argumentują, że połączenie firm zaszkodzi kinom, operatorom telewizji kablowej i ostatecznie samym widzom.
Kilka dni później sędzia Araceli Martínez-Olguín tymczasowo wstrzymała przejęcie, by dać czas na rozpatrzenie pozwów. Eksperci podkreślają, że to tylko krótka przerwa, ale sygnał, że sąd traktuje argumenty stanów poważnie.
Czas gra na niekorzyść Paramountu. Jeśli transakcja nie zostanie sfinalizowana do 30 września, koncern będzie musiał płacić akcjonariuszom Warner Bros. Discovery tzw. opłatę manipulacyjną w wysokości około 7 milionów dolarów dziennie.
Przeciwko fuzji wystąpiła też Gildia Scenarzystów Amerykańskich (WGA). Jej prezes Tom Fontana ostrzega, że połączona firma będzie miała "ogromną władzę, aby obniżać płace" i ograniczać szanse dla młodych twórców.
Dodatkowo brytyjscy regulatorzy rozważają własną interwencję – głównie z powodu obaw o lokalne wiadomości, programy dla dzieci i konkurencję na rynku streamingu.
Paramount przekonuje, że fuzja przyniesie korzyści widzom i obiecuje wypuszczać do kin co najmniej 30 filmów rocznie – dwa razy więcej niż obecnie.
Na razie europejskie zielone światło to ważny krok, ale ostateczny los jednej z największych transakcji w historii Hollywood wciąż wisi na włosku.
